Jakie słowa są kruche.. 

Powiesz komuś, że będziesz z nim na zawsze, że tego chcesz, 

a na drugi dzień zdajesz sobie sprawę, że nie wiesz czy to co powiedziałeś dzień wcześniej jest prawdziwe..

Że tak naprawdę nie wiesz czy chcesz być z tą osobą.

Więc najłatwiejsze rozwiązanie - kończysz to.

Łamiesz tej osobie, która była dla Ciebie wszystkim, serce i zostawiasz ją myśląc - tak będzie lepiej.

Mija jeden dzień, jeden miesiąc, potem drugi..

A Ty zaczynasz czuć pustkę, ogromną pustkę..

Zaczynasz wspominać i uświadamiasz sobie, kuźwa.. ogarnij się, przecież Ty go kochasz.

Brakuje Ci go, jego obecności, spojrzenia, dotyku...

A potem uświadamiasz sobie, że w między czasie wplątałaś się w coś innego

I gdy wrócisz do tego co było, to wtedy to 'nowe' ucierpi, a Ty nie chcesz żeby ktokolwiek ucierpiał.

I wtedy jest ten stan kiedy stwierdzasz 'Lepiej by było gdyby mnie nie było, nikt by nie cierpiał' , 

a potem myślisz o rodzinie

i uświadamiasz sobie, że jesteś w niezłej dupie, że czego byś nie zrobiła to i tak będzie źle i kogoś zranisz. 

Można odebrać sobie życie, wtedy na pewno byłoby łatwiej, ale znowu trzeba pomyśleć o rodzinie..

I co? znajdujemy się w punkcie wyjścia..

A żeby tak móc zniknąć, 

wymazać o sobie wspomnienia

 i po prostu wyparować i już nic nie czuć...